Het dubbele paspoort van voetballer Nery Castillo

Een van de opvallendste spelers op de Copa America is topscorer Nery Castillo van Mexico. In de nacht van woensdag op donderdag zijn alle Mexicaanse ogen op hem gericht in de hoop dat hij tegen Argentinië zal scoren. Het vreemde is dat Castillo eigenlijk in de andere halve finale had moeten spelen.

Nery Castill groeide op in Uruguay en speelde in de nationale ploeg voor spelers onder 17 jaar van dat land. Hij werd uiteindelijk international van Mexico, toen hij door Otto Rehhagel werd gevraagd om zich beschikbaar te stellen voor de Griekse ploeg, nadat hij zich bij Olympiakos had ontwikkeld tot een betrouwbare schutter. ‘Maar ik wilde vanaf mijn kindertijd altijd voor Mexico spelen, dus was de keuze uiteindelijk niet moeilijk voor me.’ Of die keuze ook beïnvloed werd door een premie van een half miljoen dollar, zoals in de Mexicaanse media werd beweerd is niet helemaal duidelijk, maar de spits zelf ontkent het in alle toonaarden.

Nery Castillo werd geboren, toen zijn vader Nery senior in 1984 zijn voetballoopbaan afsloot bij de Mexicaanse club Atletico Potosino. In het volgende jaar keerde het gezin Castillo terug naar Montevideo, de hoofdstad van Uruguay. Daar groeide Nery op en al snel werd hij lid bij de club waar zijn vader furore had gemaakt: Danubio FC.

Het jongetje bleek nog talentvoller dan zijn vader en maakte op zijn vijftiende al zijn debuut in het eerste elftal. Hij werd toen ook al geselecteerd voor de nationale jeugdploeg onder 17 jaar. Hij zou naar het WK van 1999 in Nieuw Zeeland gaan, maar trok zich op het laatste moment om onduidelijke redenen terug.

Voorpaginanieuws in Griekenland

Naar Athene

Ondertussen werd hij ook ontdekt door scouts van de Griekse topclub Olympiakos, die hem in januari 2001 overhaalden om naar de Griekse hoofdstad te verhuizen. Zoals vaak bij tieners, gingen zijn ouders mee naar Athene. Vanaf zijn zestiende maakte Nery junior deel uit van de selectie van Olympiakos. Pas in de laatste twee seizoenen veroverde hij een basisplaats, maar samen met Rivaldo won hij drie landstitels op rij.

Otto Rehhagel meldde zich bij de familie Castillo, omdat hij graag een alternatief voor Angelos Charisteas achter de hand had. Toen Rehhagel de familie uitlegde dat Nery voor een ander land kon spelen dan waarvoor hij in de jeugdploeg speelde, realiseerde de speler zich dat zijn jeugddroom toch nog uit kon komen. Hij liet via een tussenpersoon weten dat hij graag voor de Mexicaanse ploeg wilde uitkomen. Hij was immers in dat land geboren en voelde er een speciale band mee.

Nadat de vorige bondscoach Ricardo LaVolpe de Argentijn Guillermo Franco (nu van Villarreal) liet naturaliseren, ontstak er een storm van kritiek in het land en moest Franco zelfs het land uit vluchten (ondanks dat hij wel het WK mee zou maken). Daarom was niet iedereen binnen de bond enthousiast om Castillo in te lijven, maar toen bondscoach Hugo Sanchez de spits op televisie in actie zag bij de zinderende wedstrijd Olympiakos-Valencia in de Champions League stuurde hij toch een delegatie naar Athene.

Naar Mexico

Sanchez was een soort idool voor de jonge Nery en dus hoefde de speler niet lang na te denken om definitief te kiezen voor zijn Mexicaanse voetbalnationaliteit. In februari werd Nery Castillo voor de eerste keer opgeroepen en tijdens de CONCACAF Gold Cup maakte hij deel uit van de selectie.

De echte doorbraak vond pas plaats toen hij in de eerste wedstrijd op de Copa America tegen Brazilië een schitterend doelpunt maakte. Deze treffer, die de basis vormde voor een 2-0-zege op de titelverdediger, wordt zelfs vergelijken met een doelpunt van Pele in de WK-finale van 1958. ‘Maar de mijne is beter, want hij scoorde tegen Zweden en ik tegen Brazilië,’ liet hij brutaal weten.

Inmiddels heeft Manchester United zich al gemeld bij Olympiakos om de speler over te nemen. In de komende nacht kan de spits van Olympiakos zich helemaal onsterfelijk maken als hij Mexico ten koste van Argentinië naar de finale van de Copa America loodst. Misschien wel net zo onsterfelijk als David Trezeguet, die onder dezelfde omstandigheden voor Frankrijk koos, omdat zijn vader tijdens zijn geboorte nog speelde bij Rennes. Trezeguet bezorgde zijn nieuwe vaderland een Europese titel met een gouden doelpunt, maar was ook verantwoordelijk voor de nederlaag in de WK-finale.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties