De gemanipuleerde sportjournalistiek van L’Equipe

Hoe is het mogelijk dat de Franse krant L’Equipe altijd als eerste weet welke Tour-renner op doping is betrapt, voordat de organisatie daar melding van heeft gemaakt? Het verantwoordelijke dopinglaboratorium heeft vanwege de objectiviteit namelijk geen namen van de zondaars, maar alleen coderingsnummers. Daarna gaat het ergens mis, al jarenlang. Ook directeur Herman Ram van de Dopingautoriteit snapt dit niet, zegt hij vandaag tegen Sportgeschiedenis.nl.

ANP Fotoarchief

Twee jaar geleden brak een grote rel uit rond vermeend epo-gebruik van Lance Armstrong in de Tour van 1999. Opnieuw L’Equipe was het blad dat wist dat dopinglaboratorium Chatenay-Malabry deze conclusie had getrokken. Maar het lab wist niet dat het om Armstrong ging, omdat het geen namen krijgt van de renners, die het aan een onderzoek onderwerpt. Hoe kon de Franse krant toch weten om wie het ging?

In september 2005 stelde Harm Kuipers, van 2001 tot en met 2004 lid van de dopinglijstcommissie van het Wereldantidopingagentschap WADA, die vragen in de Volkskrant. ‘Hoe kan het lab weten dat een bepaald codenummer van Lance Armstrong was? De enigen die over de koppeling van naam en code beschikken zijn Armstrong zelf, het bureau van de UCI (Internationale Wielerunie) en WADA.’

Volgens Kuipers was er meer aan de hand: ‘Het lijkt er zeer sterk op dat Armstrong het slachtoffer is van een complot, waarbij het netwerk helaas verder reikt dan het dopinglaboratorium in Parijs en l’Equipe.’

En nu?

Herman Ram is directeur van de Dopingautoriteit, die ook in 2007 niet begrijpt hoe de berichtgeving rond de dopingaffaires plaatsvindt. “Het is teleurstellend om te zien hoe over deze gevallen wordt bericht, dat elke keer L’Equipe hiermee naar buiten komt. Dat moet de direct betrokkene doen en niet een krant.’

Hoe dat mogelijk is, is louter speculatie en daartoe laat Ram zich gelukkig niet verleiden. Wel is hij verbaasd hoe L’Equipe het allemaal kan weten. Hij sluit zich daarom aan bij de woorden van Kuipers van twee jaar geleden: “Hoe is het mogelijk dat die namen zo snel bekend zijn op de redacties? Het lab heeft alleen nummers, omdat met het coderen problemen voorkomen moeten worden. Aan de kant van de dopingcontroles is alles waterdicht, alles objectief. En toch gaat het mis.”

Kuipers schreef verder in zijn stuk van 2005: ‘Het trieste is dat de affaire het vertrouwen van de sportwereld in de betrouwbaarheid en integriteit van de anti-dopingbeweging ernstig heeft geschaad.’ Want het lijkt alsof het lab met de privacy van de renners solt, terwijl dat daarna zou gebeuren – ergens op een schimmige plek.

En ook daarmee is Ram het eens: “De dopingcontroles in Frankrijk zijn waterdicht, net als in Nederland. Het lab ontvangt de code en weet niet over welke renner het gaat. Alleen het land en de aard van sport wordt vermeld – niet meer. Doordat de kranten later toch de koppeling kunnen maken tussen naam en code, zorgt voor een slechte naam van de dopingcontroles. En dat is dus onterecht.”

Sportjournalistiek · Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties

Plaats reactie

Naam
E-mailadres
Website
Bericht
Verificatie