Ook Wim Ruska was slachtoffer van olympische gijzeling

Vandaag exact 35 jaar geleden begon in München de olympische gijzelingsactie, die zeventien mensen het leven kostte. Zowel de Duitsers als Israëliërs negeerden signalen, zagen we hier al eerder. Nu het verhaal van judoka Wim Ruska, die twee keer goud won op die Spelen. Door de linkse rakkers weten we dat niet meer.

ANP Fotoarchief

Nooit heeft iemand als Ruska de judomat betreden. Tijdens het Wereldkampioenschap van 1971 paste hij zijn armworp toe op de Japanner Nobuyuki Maejima, die pas na drie keer stuiteren tot stilstand kwam. De verliezer nam ter plekke afscheid van zijn sport en ging definitief een andere hobby zoeken. Wederom toonde de Nederlander aan dat hij de allerbeste was, misschien wel aller tijden. Tegen zijn snelheid, techniek en explosiviteit was geen sterveling opgewassen.

Ruska won zijn eerste gouden olympische medaille voordat de gijzeling was begonnen. Toen hij ook goud won in de open categorie was hij de eerste – en nog steeds de enige – judoka ter wereld, die gedurende één Olympische Spelen twee gouden medailles won. Alhoewel Ruska beschouwd wordt als een betere judoka dan Anton Geesink wordt hem verweten dat hij in München was gebleven.

Verslagenheid op het Olympisch Dorp

Linkse rakkers

Na thuiskomst werd hij niet eens gehuldigd in zijn woonplaats Amsterdam. De judoka zei hierover in een commentaar: “Normaal worden er altijd festiviteiten georganiseerd. Na München niet. Het was zelfs zo dat de linkse rakkers het je kwalijk namen dat je was gebleven. Ik heb het als heel naar ervaren om als topsporter geconfronteerd te worden met politiek.”

Het beste voorbeeld hoe Ruska werd weggedrukt in de anonimiteit was het Polygoon Jaaroverzicht van 1972. Daarin horen we de opmerking: “Wim Ruska wint een judowedstrijd op de Olympische Zomerspelen in München.”

Een judowedstrijd op de Zomerspelen! Hij won nota bene twee keer goud.

Sporters, die wel vertrokken in 1972 waren onder meer hockeyer Paul Litjens, atleet Jos Hermens en worstelaar Bertus Kops. De laatste vertrok, omdat trainingsmaat Mark Slavin één van de dodelijke slachtoffers was van de gijzelingsactie. Kops: “Iemand met wie je traint, is je vriend. Niet omdat het Israëliërs waren. Als het Syriërs waren geweest, had ik het ook gedaan.”

In de volgende aflevering over de gijzeling lezen we enkele brieven, die het NOC in de zomer van 1972 ontving van verontruste Nederlanders. Met onder andere deze opmerking vanuit Bunnik: ‘Met al mijn kracht zal ik mij altijd verzetten dat één van mijn kinderen ooit in de topsport zal terechtkomen.’

De hele serie

Olympische gijzeling 1972 was voorspeld

Ook Israël was nalatig in aanloop olympische gijzeling

Nederland was boos op zijn topsporters

Judo · Olympische Zomerspelen · Sport en politiek

permalink | ga naar reacties |

Reacties