De eerste Tourzege van Eddy Merckx

Toen Eddy Merckx in 1969 aan de start stond van zijn eerste Ronde van Frankrijk, wachtte België al dertig jaar op een Tourwinnaar. Sylvère Maes was in 1939 de laatste geweest. Door dopingperikelen mocht Merckx trouwens bijna niet vertrekken.

Eddy Merckx, in 1971. ANP Fotoarchief 

Mooiste overwinning

Eddy Merckx noemde zijn eerste Tourzege onlangs de mooiste overwinning uit zijn imposante wielerloopbaan. ‘Een kinderdroom die uitkwam.’ Om de grootsheid van de wielrenner Eddy Merckx te illustreren zou het opsommen van zijn erelijst in principe kunnen volstaan. We beperken ons hier tot een klein gedeelte.

De vierentwintigjarige ‘Kannibaal’ had vóór de Tour van 1969 al de Ronde van Italië, het WK op de weg, Milaan - San Remo (3x), Parijs - Roubaix, de Ronde van Vlaanderen, Luik - Bastenaken - Luik, Gent - Wevelgem en de Waalse Pijl op zijn erelijst staan. Er zijn er die na hun carrière met minder tevreden zijn.

Doorbaak als ronderenner

In 1968 brak Merckx in de Ronde van Italië door als ronderenner. Tijdens de etappe naar de besneeuwde top van Tre Cime di Lavaredo, waar vorig jaar Riccardo Ricco een Girorit won, deklasseerde hij de concurrentie en greep hij de roze trui. Gelukkig voor Jan Janssen werd Merckx dat jaar nog te jong bevonden om de Tour te rijden. Anders had het duel tussen Jan Janssen en Herman van Springel met de bekende afloop wel eens om de tweede plaats kunnen gaan.

Voorafgaande aan zijn eerste Tourstart lag Merckx opnieuw op koers om de Giro te winnen. Tot hij een positief plasje inleverde. De renner werd in Savona uit de Giro gezet en voor drie maanden geschorst, waardoor hij de Tour dreigde te missen. Na een uitgebreide lobby van de Belgische regering en Tourbaas Félix Lévitan, die Merckx per se in Roubaix aan de start wilde hebben, mocht de jonge Belg toch vertrekken in de Tour.

Merckx (r) in 1969 tijdens de beklimming van de berg van Grammont. Links zijn landgenoot De Vlaeminck.

Eerste individuele etappezege

Dat Merckx vervolgens in de proloog werd geklopt door Rudi Altig, was slechts een schoonheidsfoutje van de geschiedenis. De volgende dag veroverde de getergde renner de gele trui. Nadat Marino Basso in de ochtendrit naar de zege spurtte, wonnen Merckx en zijn Faema-ploeg in Sint-Pieters-Woluwe zo ongeveer bij de kopman voor de deur de ploegentijdrit. In de vijfde etappe, naar de top van de Ballon d’Alsace, reed Merckx weg van alle concurrenten. Het was zijn eerste individuele etappezege.

Na de Alpen had Merckx al bijna zes minuten voorsprong in het algemeen klassement. Maar de gele truidrager ging in de Pyreneeën-etappe van Luchon naar Mourenx opnieuw in de aanval. Na een solorit van 140 kilometer, die over de Aubisque voerde, won Merckx met acht minuten voorsprong op de eerste achtervolgers. “Nooit zullen we meer zeggen dat de Tour pas in Parijs gewonnen is. Eddy Merckx heeft ook deze legende vermorzeld”, schreef Jacques Goddet de volgende dag in L’Equipe.

Eerzucht

De manier waarop deze ritoverwinning tot stand kwam zegt veel over de eerzucht van Merckx. Ploeggenoot Martin van den Bossche, een uitstekende klimmer, leidde Merckx naar de top van de Tourmalet. Vlak voor de top sprintte de kopman zijn helper voorbij om vervolgens als een waanzinnige de afdaling in te gaan. Merckx was namelijk ter ore gekomen dat Van den Bossche het komende seizoen bij een concurrerende ploeg zou gaan rijden.

Merckx schijnt er nog altijd een beetje spijt van te hebben, dat hij zijn ploegmaat niet de eer liet om als eerste over de Tourmalet te rijden. “Vandaag had een klein renner van u een groot gebaar verwacht”, zou de gele truidrager achteraf van Van den Bossche te horen hebben gekregen.

De Kannibaal

Op 20 juli 1969 werd Merckx op de wielerbaan van Vincennes als Tourwinnaar gehuldigd. Een dag later wandelde Neil Armstrong als eerste mens op de maan. Merckx zou nóg vier keer de Tour winnen. Wat betreft het aantal Touroverwinningen zou hij alleen worden overtroffen door die andere Armstrong. Maar waar de Amerikaan altijd wat zuinigjes met zijn krachten omsprong, won Merckx telkens met grote overmacht.

‘De Kannibaal’ won in 1969 de Tour met bijna achttien minuten voorsprong op Roger Pingeon, die tweede werd in het eindklassement. Merckx won ook zes etappes, het puntenklassement én het bergklassement. Rini Wagtmans werd zesde op meer dan drieëndertig minuten. Jan Janssen had als tiende in de eindstand al bijna een uur (!) achterstand.

Ter vergelijking: diezelfde Janssen won het jaar voordien met achtendertig seconden voorsprong op Van Springel. De Italiaan Ugo Colombo, in 1968 tiende in de eindrangschikking, had toen een achterstand op de Nederlander van iets minder dan acht minuten.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties

Plaats reactie

Naam
E-mailadres
Website
Bericht
Verificatie