De laatste worstelpartij van Milon van Kroton

Milon van Kroton is één van de grootste sporthelden van de Oudheid. Hij was zo sterk, dat tegenstanders zich soms terugtrokken als hij zou deelnemen aan een toernooi. Totdat Milon Timasitheos tegenkwam: ‘Timasitheos kan nooit van Milon winnen, maar Milon kan wel van hem verliezen.’

Milon van Kroton zelf

Het moet een vreemde gewaarwording zijn geweest voor het publiek in Olympia. Tijdens het worsteltoernooi van 512 v. Chr. verliet een ander dan Milon het zanderige veld als winnaar. Het werd al donker en de finale had lang genoeg geduurd, maar het rumoer van het publiek verstomde nauwelijks. Er werd geroepen en gezongen. De naam van Milon werd gescandeerd. Iedereen kreeg kippenvel, want het was nu duidelijk dat een tijdperk was afgesloten. Op het veld werd het reusachtige oermens omhoog getild door de man, die hem net had verslagen. Nooit kreeg een verliezer van een olympische finale zo’n spontane huldiging, maar Milon verdiende deze uitzondering. Hij was een uitzonderlijk sportman.

De onttroonde kampioen was al over de veertig en voor zijn tijd al behoorlijk oud. Hij had vanaf zijn tienertijd tegenstanders verpletterd onder zijn spierbundels. Hij stortte zich soms met zijn hele gewicht op de tegenstanders, die dan geen schijn van kans meer maakte.

Warming-up

Milon was geen technisch worstelaar, maar een echte krachtpatser. Hij kon tegenstanders intimideren. Bij grote toernooien kwamen de fans ook voor zijn warming-up, want de worstelaar maakte zijn spieren los door een kalf op zijn schouders mee te torsen. Uitdagend stond hij dan op het veld en hield het beest in de houdgreep. Het verhaal gaat dat hij soms zo’n dier met zijn armen uiteenreet en ook nog geheel verorberde na de wedstrijd.

Het stadion van Olympia was zijn strijdperk. Hier kwam hij zes keer zonder door de knieën te gaan. Iedere sportliefhebber hield van deze man, die altijd in was voor een geintje. Zo stond hij eens midden op het zandveld en bond een lint om zijn hoofd. Hij hield daarna zijn adem in en liet de aderen van zijn voorhoofd zo zwellen dat het lint brak.

Bij dat soort kunstjes raakte het publiek al buiten zinnen. Milon toonde kracht! In Olympia voelde hij zich thuis, want op dit veld had Zeus zijn vader Kronos verslagen in een worstelpartij en zodoende de hegemonie in de godenwereld afgedwongen.

Zesvoudig periodonikes

In 512 verraste hij al zijn fans door zich nog een keer in te schrijven voor dit toernooi. Was hij niet te oud? Hij had al zes keer gewonnen in Olympia, zeven keer in Delphi, negen keer in Nemea en zelfs tien keer bij de Isthmische Spelen.

Hij was zesvoudig periodonikes, te vergelijken met de winnaar van de moderne Grand Slam bij het tennis, omdat hij achter elkaar op de vier grote toernooien tot worstelkampioen was gekroond. En dat dus zes keer achter elkaar, van 542 tot 512. Enkele weken voor de Spelen in Olympia had hij in het stadion van Poseidon bij Isthmos zijn 32e Grand Slam-titel behaald.

Daarom twijfelde niemand aan de afloop. Als hij hier zou winnen, kreeg hij waarschijnlijk een goddelijke status. Uit de hele Griekse wereld waren zijn fans toch maar naar Olympia gereisd om deze heugelijke middag bij te wonen. Vier jaar eerder had Milon na zijn zesde victorie in Olympia een aan hem opgedragen bronzen standbeeld ter ere van de victorie zelf verplaatst om hem zo dicht mogelijk bij de tempel van Zeus neer te zetten. Alleen Milon zelf kon het loodzware beeld verplaatsen. Deze geste toonde zijn macht, want niemand kon hem tegenhouden om het niet te doen.

Timasitheos

De eerste drie partijen waren geen probleem voor Milon, maar in de finale trof hij Timasitheos, een stadgenoot die elf jaar jonger was, in de kracht van zijn leven. Ze kenden elkaar door en door want ze trainden samen en werden begeleid door Pythagoras, behalve wiskundige ook een sportgoeroe. Voor de finale meende de coach met een cryptische zin over deze Timasitheos: ‘Hij kan nooit van Milon winnen, maar Milon kan wel van hem verliezen.’

De wedstrijd duurde lang. Milon probeerde zijn trainingsmaatje plat te drukken, maar die liet dat niet gebeuren en hield telkens voldoende afstand. Milon raakte geïrriteerd. Het publiek sprak van spelbederf, maar de scheidsrechters zagen geen reden om in te grijpen. Timasitheos vertraagde de wedstrijd en kwam telkens op adem. Hij liet zich niet plat leggen door Milon, die zelf wel vermoeid raakte omdat de aanval moest kiezen. Een andere manier van worstelen kende hij niet. De tactiek van Timasitheos was niet sportief maar wel effectief. De zon stond al laag, toen de outsider plotseling toesloeg en Milon neerhaalde.

De held wist niet wat hem overkwam. De wedstrijd was in een klap afgelopen. Het publiek hield even de adem in, maar scandeerde vervolgens de naam van hun kampioen: ‘Mi-lon, Mi-lon, Mi-lon!’

De kersverse kampioen kon niets anders doen dan zijn oude meester op de schouders nemen. Hij leek te bezwijken onder het gewicht van de verslagen tegenstander. Hij zette hem weer op de grond en liet hem alleen achter op het sportveld. Milon stond nog een keer in het middelpunt van de belangstelling. Hij was geen god, maar een mens van vlees en bloed. Maar vooral een held, die op dat moment het einde aan zijn onwaarschijnlijk loopbaan wereldkundig maakte.

Het ontstaan van de Spelen

permalink | ga naar reacties |

Reacties