Zoeken

Wie denkt aan geruchtmakende sprints om de regenboogtrui komt al gauw terecht in het Belgische Ronse. Daar ging het in 1988 helemaal mis tussen de Canadees Steve Bauer en de Waal Claude Criquielion, de verrassende wereldkampioen van 1984 die meestal koppig weigerde Nederlands te spreken in het openbaar. Maar ook voor de meeste Vlaamse wielerliefhebbers was Bauer in Ronse de grote boosdoener.

In een sprint met drie week de Canadees al dan niet opzettelijk van zijn lijn af. Criquielion kwam ten val en Maurizio Fondriest was de lachende derde. Volgens Wikipedia was de Waal zonder de actie van Bauer opnieuw wereldkampioen was geworden. Dit is nogal een omstreden uitspraak. De Italiaan Fondriest, meestal de betere sprinter, reed zeker niet in volledig geslagen positie. Feit is dat Steve Bauer door de jury werd gediskwalificeerd.

Vijfentwintig jaar eerder was er op dezelfde plek ook al gedonder toen de grote Rik van Looy in een tumultueuze sprint geklopt werd door zijn jonge landgenoot Benoni Beheyt. Wim van Eyle stelde in ‘Wereldkampioen!’ dat de onregelmatig sprintende ‘Keizer van Herentals’ zijn nederlaag in 1963 vooral aan zichzelf te wijten had.

De knecht die zijn meerster durfde te verslaan, daar was een groot deel van de Belgische wielerwereld niet van gediend. In de koers maakten Van Looy en de zijnen het leven van de wereldkampioen vanaf dat moment zo zuur mogelijk. De ontgoochelde Beheyt stopte al op zijn zevenentwintigste met koersen. Een geschikte huiskamervraag voor komende zondag: welke Nederlander werd er derde daar in Ronse?

Gedonder was er ook in 1977, na het verregende wereldkampioenschap in Venezuela. Nu zijn er wel vaker geruchten en speculaties over wereldtitels die verkocht zouden zijn, maar de toen piepjonge Duitser Didi Thurau kneep in een sprint-à-deux met Francesco Moser wel erg opzichtig in de remmen.

Philip Hoorne in 2006 in wielertijdschrift De Muur: “Didi leeft niet om te koersen, hij koerst om te leven, en hoe luxueuzer hoe liever.” Thurau wordt door Hoorne verder omschreven als een Dennie Christian op wielen, maar dan met een sterke voorkeur voor vrouwelijk schoon. Behalve als boekhouder stond de gevallen godenzoon ook bekend als een stevige pakker.

De Italianen Coppi en Bartali waren in tegenstelling tot Thurau wel grote kampioenen. Maar in 1948 hadden ze in Valkenburg meer oog voor elkaar dan voor de verzamelde concurrentie. Toen de twee rivalen uiteindelijk al meer dan een kwartier achterstand hadden op de koplopers stapten ze gebroederlijk af. De heren werden tijdelijk geschorst door de Italiaanse wielerbond wegens wanprestatie.

Het meest tot de verbeelding sprekende WK incident dateert van nog langer geleden. Van 1928 om precies te zijn. Het tweede WK op de weg voor profs uit de geschiedenis werd in Hongarije verreden. Er stonden trouwens maar zestien renners aan het vertrek. Geen Nederlanders, maar wel de Italiaanse ‘Campionissimi’ Alfredo Binda en Costante Girardengo en de Belgische vedette Georges Ronsse.

In ‘Wereldkampioen!’ beschreef Wim van Eyle hoe de ervaren Belg Jules van Hevel de achtervolging inzette op Ronsse die ontsnapt was. Helaas stuitte de oud-winnaar van Parijs - Roubaix en de Ronde van Vlaanderen op een overstekende kudde ossen en koeien. Van Hevel botste op een koe, raakte geblesseerd aan kin en ledematen, achterhaalde toch nog de latere winnaar Ronsse, maar moest uiteindelijk uitgeput en aangeslagen de strijd staken.

Natuurlijk heeft deze anekdote alles van een sterk wielerverhaal. Maar waarom zouden we er in dit geval aan twijfelen? Van Hevel zelf kan het niet meer navertellen. Hij overleed in 1969 op vierenzeventigjarige leeftijd, precies één dag na de eerste Touroverwinning van zijn beroemde landgenoot Eddy Merckx.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |