Zoeken

In de Tour van 1984 stond er een Portugese ploeg aan het vertrek. In het stukje over Ghislain Lambert kwam Sporting Lisboa al even ter sprake. Net als de verwante voetbalclub waren de renners herkenbaar aan hun horizontaal groen-wit gestreepte truitjes. Eigenlijk had Joaquim Agostinho de aanvoerder moeten zijn van het gezelschap, maar helaas was de kopman begin mei om het leven gekomen na een val over een hond in de Ronde van de Algarve. Meer daarover hier.

Als eerbetoon aan Agostinho ging de ploeg in juli toch van start in de Tour. Met eigenlijk vooral nobele onbekenden. Het tiental bestond uit zeven Portugezen, aangevuld met drie werkloze Franse renners. Marco Chagas en de Fransman Patrice Thévenard waren de enigen met een klein beetje Tourervaring. Verder bestond het ploegje uit alleen maar debutanten.

In de eerste dagen van de ronde kwamen de Portugezen dan ook weinig in beeld. De ploegentijdrit werd gewonnen door Renault, aangevoerd door de jonge kopmannen Laurent Fignon en Greg Lemond. De mannen van ploegleider Emilio Pinto werden al op meer dan vijf minuten gereden. Daarmee lieten ze alleen de Colombianen achter zich.

De gele trui wisselde de eerste Tourdagen zo’n beetje iedere dag van eigenaar. Bernard Hinault, Ludo Peeters, Jacques Hanegraaf en Adri van der Poel waren de gelukkige bezitters. In het algemeen klassement waren de verschillen nog bijzonder klein. Maar toen was daar ineens die merkwaardige vijfde etappe. Een vlakke rit over 207 kilometer door het Noorden van Frankrijk, van Béthune naar Cergy-Pontoise, niet zo heel ver van Parijs.

Drie vluchters kozen al na drie kilometer de aanval. De jonge Fransman Vincent Barteau uit de Renault-ploeg, zijn ervaren landgenoot Maurice le Guilloux van La Vie Claire - een trouwe helper van Bernard Hinault - en de pas tweeëntwintigjarige Portugees Paulo Ferreira. Het peloton liet ze begaan. Na 114 kilometer hadden ze al bijna vijfentwintig (!) minuten voorsprong gekregen, lezen we in het wedstrijdverslag in een oude Wieler Revue.

Aan het einde van de rit zouden de heren, die de wind ook letterlijk stevig in de rug hadden, nog altijd 17 minuten en 41 seconden van hun voorsprong overhouden. Ferreira bleek de snelste van het drietal. Barteau veroverde de gele trui. De Portugese etappewinnaar ‘kon zijn geluk niet op en huilde minutenlang uit in de armen van een van de Sporting-verzorgers.’

Op het moment dat deze Wieler Revue uitkwam was de Tour van 1984 pas halverwege. Het blad vroeg zich hardop af of Ferreira misschien de nieuwe Walkowiak was, verwijzend naar de verrassende Tourwinnaar van 1956. De toen vrijwel onbekende Franse renner van Poolse afkomst behaalde zijn grootste winst dat jaar vooral in twee vlakke etappes.

Een Walkowiak was de Portugees dus niet. Terwijl Barteau verrassend lang stand hield in het geel - hij raakte de trui pas bijna twee weken later kwijt aan zijn kopman Laurent Fignon - verloor Ferreira in de eerste grote tijdrit al flink wat minuten in het algemeen klassement.

In de Pyreneeënrit naar Guzet Neige kreeg hij een nog grotere klap. Op de dag dat de Europese wielerwereld kennis maakte met Luis Herrera kwam de jonge renner als allerlaatste binnen op bijna een uur. Een week later gaf hij op weg naar La Plagne op.

In de Tour zou Paulo José Ferreira dos Santos nooit meer terugkeren. De vijfde etappe in de Ronde van Frankrijk van 1984 bleek achteraf het vroege hoogtepunt van zijn wielerloopbaan. Er werd nadien nauwelijks nog iets van hem vernomen. Ferreira bleef nog een paar jaar prof. In zijn eigen Portugal won hij nog wat koersen.

Acacio da Silva en José Azevedo werden de bekendste opvolgers van Joaquim Agostinho, maar zijn erelijst zouden ze nooit evenaren. Inmiddels heeft zich een nieuwe Portugese belofte aangediend. Nog een wielrenner met een voetbalnaam: Rui Costa.

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |