Rock ’n Roll naar Roubaix

Een paar dagen geleden plofte de nieuwste uitgave van De Muur op mijn deurmat. Het ontluikende voorjaar is een belangrijk thema in deel 24 van dit wielertijdschrift. Veel aandacht gaat uit naar de voorjaarsklassiekers, en dan met name Parijs-Roubaix.

Kopen?

Eigenlijk is het vreemd dat Parijs-Roubaix een voorjaarklassieker is. Want als er één dag is waarop je hoopt dat het herfstachtig hondenweer is, dan is dat op de dag van deze klassieker, voor de extra heroïek natuurlijk.

Uiteraard komt Hennie Kuiper met zijn lekke band in 1983 aan bod. En de viervoudige overwinnaar Roger de Vlaeminck, Monsieur Paris-Roubaix, ontbreekt ook niet. Mijn favoriete editie kom ik echter niet tegen: de zege van Franco Ballerini in 1998.

Op 12 april 1998, Eerste Paasdag, was het extreem rotweer. In het Bos van Wallers gingen de renners bij bosjes onderuit. Johan Museeuw brak zijn knieschijf, en verloor bijna zijn been vanwege een virus dat daarna optrad. Ook Ballerini ging onderuit, en hard ook. Maar de onverschrokken Italiaan herpakte zichzelf, kwam terug bij de kopgroep, reed op 44 kilometer van de meet alles en iedereen uit het wiel en arriveerde solo op de wielerbaan.

Tijdens deze heldendaad mompelde Mart Smeets (of Jean Nelissen, of beiden) iets over een kasseienstrook die de Italiaan bij zijn huis had laten aanleggen. Eerder had Smeets al uitzinnig gereageerd, omdat buiten het beeld van de kijkers Adrianus van der Poel de ATB-versie van de Hel van het Noorden winnend afsloot.

Ballerini’s Mapei-ploegmaten Andrea Tafi en Wilfried Peeters werden op meer dan vier minuten tweede en derde. Leon van Bon eindigde als vierde. Op YouTube vond ik het volgende filmpje over deze editie. De aankomst is zonniger dan ik mij herinner.

Dergelijke YouTube-filmpjes vormen de basis voor een vermakelijk verhaal van Bert Wagendorp. Vermakelijk, met één foutje. Want Wagendorp denkt dat Servais Knaven in 2002 Parijs-Roubaix won, maar dat was toch echt een jaar eerder.

Ik weet dat, omdat ik me in 2001 in Hongarije bevond, en deze zege moest ondergaan op Eurosport met monotoon Hongaars commentaar, alsof Knaven een toeristentochtje langs het Balatonmeer aan het fietsen was. Maar goed, niet iedereen heeft dergelijke geheugensteuntjes. Iemand die met mij en Tristan Hoffman (tweede in 2004!) dezelfde geboorteplaats deelt kan ik zo’n slordigheidje makkelijk vergeven.

In deze De Muur schuilt ook een hoop tragiek. Want er overlijden nogal wat mensen. Giovanni en Jempi Monseré, Miguel Verhegghe, Germain Derycke, Candido Cannavò, Valentino Fois en Arthur Linton om er maar een paar te noemen. Zonder uitzondering indrukwekkende verhalen.

Niet alle artikelen in De Muur gaan over Parijs-Roubaix, maar zijn niettemin interessant. Op één bijdrage na. Want waarom krijgt Maarten Ducrot ook hier de ruimte om ons lastig te vallen met ‘het nieuwe wielrennen’? Vermoeiend is dat. Zelf een term bedenken voor iets dat niet bestaat, en daar dan ellenlange verhalen en discussies omheen bouwen.

De verwarring is na het lezen van dit stuk nog groter dan na het aanhoren van zijn georakel op de Nederlandse televisie. Maar goed, dat is slechts mijn mening. Laat die u er niet van weerhouden dit verder prachtige nummer van De Muur aan te schaffen.

Sportboeken · Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties