Hollandse meesters

In de columntwist De Klassieker is het de beurt aan Ajacied Menno Pot. In Engeland blijkt zijn club nog te heersen.

Beste Jurryt,

Wij, Ajacieden, worden de laatste vijf jaar doorlopend geconfronteerd met het feit dat onze club in Europa geen rol van betekenis meer speelt. Een blik op de UEFA-ranking van clubteams (op basis van de prestaties van de laatste vijf seizoenen) wordt steeds deprimerender, de interessantste Engelse club die we nog naar het Amsterdam Tournament weten te lokken is blijkbaar Sunderland en je merkt aan alles dat voetballers uit een beetje buitenlandse competitie domweg niets meer voelen voor een overgang naar Ajax, tenzij ze bij hun twee voorgaande clubs op dood spoor zijn beland en al een spierblessure oplopen door de telefoon op te nemen (Luque, Kuffour en nu weer Atouba).

Zo staan we er ongeveer voor, en die situatie is inmiddels structureler dan onze status van Europese topclub ooit geweest is, dus nee: het is geen vertekend beeld, of een momentopname, maar de realiteit. Dit is waar we staan en ik ben de illusie inmiddels voorbij dat dat nog wezenlijk gaan veranderen. In elk geval wacht ik er niet meer op.

Giants

Voor Ajacieden die nog altijd menen dat Ajax tot de Europese elite hoort, zijn er elke zomer (in de voorbereiding) twee oefenduels in Engeland. Het is altijd erg plezierig om in de aanloop naar die duels (dit jaar tegen Bristol City en Southampton) de plaatselijke kranten te lezen: ‘European giants’, ‘Dutch masters’, ‘world class’, ‘total football brlliance’ en zo leutert dat elk jaar opnieuw de nodige krantenkolommen vol.

Knoop een gesprekje aan met een stel Engelsen en je zult het zelf constateren: ze denken oprecht dat Ajax al dertig jaar op rij kampioen van Nederland is, en dat Ajax altijd voetbal speelt dat blijk geeft van een haast buitenaards tactisch vernuft en technisch kunnen. Dat dit sympathieke misverstand zo hardnekkig is, daar op de Waddeneilanden van Europa, kan ik wel verklaren.

Het is voor Britten van het grootste nationale belang om het stof van oude triomfen te blijven afblazen, en onverstoorbaar te blijven doen alsof er sinds de days of glory nooit iets veranderd is. Alleen zó kan Groot-Brittannië het machtigste rijk ter wereld blijven (dat aan enkele onbeduidende koloniën, waaronder de VS, zelfbestuur is gegund, is slechts een voetnoot), en alleen zó kun je ervan overtuigd blijven en dat Engeland altijd wereldkampioen voetbal wordt: dat is namelijk bewezen in 1966. De WK-toernooien ná 1966 waren incidenten. Uitzonderingen die de regel bevestigen. Wie op die manier met de geschiedenis omspringt, moet Ajax wel als internationale grootheid blijven erkennen om niet hopeloos inconsequent te zijn.

R.O.W.

Het negeren van de nieuwe internationale orde en het onverstoorbaar herkauwen van oude waarden is voor de Brit een tweede natuur geworden, Het heeft geleid tot een overzichtelijk wereldbeeld, dat je tot in de kwaliteitskranten terugziet: feitelijk bestaan er maar twee landen. Het eerste is het Britse Rijk, het tweede heet R.O.W. (‘Rest Of World’). Het Britse Rijk is nog altijd het belangrijkste land ter wereld; R.O.W. is, ondanks de incidentele belangwekkende gebeurtenissen aldaar, nog altijd geen land dat de moeite van het volgen waard is.

Groot-Brittannië is een eiland hè, het Terschelling van Europa: oude inzichten komen er niet af, nieuwe inzichten komen er niet op. Voor zover het geniale Ajax van Johan Cruijff, Marco van Basten en Louis van Gaal iets aan genialiteit heeft ingeboet, heeft dat zich afgespeeld buiten het blikveld van de gemiddelde Brit, en die houdt graag de schijn op. Immers: als Ajax nog briljant is, dan is Groot-Brittannië nog in het bezit van de VS, Australië en India. Zoiets.

Britten zijn er meesters in om neerbuigendheid als beleefdheid te presenteren. En dus is Ajax geniaal en van wereldklasse. In de meeste landen weten ze onderhand beter; in Engeland niet. Hoewel? In Bristol zong een deel van de City-aanhang “You’re not famous anymore!” toen Ajax het veld betrad (waarschijnlijk via Twitter te horen gekregen), maar vermoedelijk heeft de rest van het stadion daar weinig gedachten aan vuil gemaakt, zoals er ook meer nodig is dan een paar lullige hitjes van Elvis Presley, Bob Dylan en Michael Jackson om een Engelsman aan zijn verstand te krijgen dat ook Amerikaanse artiesten een rol van enige betekenis hebben gespeeld in de geschiedenis van de popmuziek.

Het was weer heerlijk, die jaarlijkse zomerlawine van Engels gevlei, zelfs al komt die voort uit een delicate, typisch Britse cocktail van onwetendheid en als hoffelijkheid verpakt dédain. Het is een prima alternatief voor de bewondering die Ajax vroeger nog wel eens oogstte voor prestaties in échte internationale wedstrijden. Aangezien we overtuigend wonnen van de Engelse equivalenten van TOP Oss en Fortuna Sittard, zullen we volgend jaar zeker weer als hoog bezoek worden ontvangen door, pakweg, Scunthorpe United.

Wat trouwens óók een goede manier is om je oude Ajax-superioriteitsgevoel in leven te houden: penvriend worden met een Feyenoorder! Ik verwacht dat jullie leuk mee zullen doen, maar dat uiteindelijk weer het oude adagium zal gelden: “Al is de ellende nog zo groot, kijk naar Rotterdam-Zuid en je lacht je dood.”

Mazzel!

Menno

De Klassieker · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties