Zoeken

Stoppen met het ‘wij-tegen-hunnie’-denken? Ik dacht het niet. En weet je waarom niet? Heel simpel: omdat er dan geen moer meer aan is.

Je moet gewoon weten waar de grens loopt. Ik ga zondag (net als de voorbije 35 jaar) niks slopen. Ik ga met niemand ruzie zoeken. Ik ga niet irritant doen of intimideren. Als er gezongen wordt over “bommen op Rotterdam”, dan zing ik niet mee. Maar: jullie zijn wél mijn vijand, zondag. Niks ‘tegenstander’: vijand.

En laat nou niemand gaan lopen miepen dat ik daarmee agressie propageer. Of dat dankzij dat soort sentimenten de bekerfinale niet één wedstrijd kon zijn. Flauwekul. Als iedereen was zoals ik, zou er nooit geknokt worden rond voetbalwedstrijden, zou er nooit iets gesloopt worden, zou de hele combiregeling afgeschaft kunnen worden en zou er ook geen Voetbalwet nodig zijn.

Maar: als iedereen zo was als ik, zou er ook geen sfeertje van algehele verbroedering hangen bij Ajax – Feyenoord. We moeten op wedstrijddagen toch lekker vijanden kunnen zijn zonder over de schreef te gaan?

Werknemers van onze clubs (bestuurders, trainers, spelers) riepen de voorbije dagen in vraaggesprekjes op tot ‘respect voor de tegenstander’. In één van die interviews zei Martin Jol dat hij het prachtig zou vinden wanneer Ajacieden en Feyenoorders gezellig door elkaar heen konden zitten, samen naar de wedstrijd kijkend met een drankje.

Nou, ik moet er niet aan denken: Ajax – Feyenoord met een Feyenoorder naast me. Zo horen jullie daar ook over te denken.

Begrijp me niet verkeerd: met een toffe Feyenoorder, een goeie Rotterdammer met scherpe humor en een lekkere dosis zelfspot, mag je mij best in een paar uur in de kroeg zetten. Zou hartstikke gezellig worden. Liever een Feyenoorder uit het goeie hout dan een sukkelige nep-Ajacied.

Maar op Klassieker-dag effe niet. Dan moet je elkaar gewoon met rust laten. Ieder zijn eigen vak. Dan moet je vijanden kunnen zijn en moet het vooral niet te gezellig worden. Niks erger dan zo’n kontklemmend EO-sfeertje van “veel succes en dat de beste mogen winnen”. Dikke lul. Géén succes, want wíj moeten winnen.

Daarom heb ik ook een hekel aan dat gare schaatsen. Een vol Thialf dat een ovatie geeft aan een Amerikaan of Noor die net een Nederlander van een medaille heeft afgehouden. Rot op. Daar hoor je met het hele stadion collectief schijtziek van te zijn.

Stel je voor: de Amerikaan Jonathan Kuck is op weg naar de winnende tijd, hij rijdt op de bocht af waarvan hij weet dat daar de Nederlandse schaats-ultra’s zitten, en op dat moment rolt er een prachtig megaspandoek over de hoofden van het rumoerige tribunedeel, met een afbeelding van een struikelende schaatser en de woorden ‘FUCK KUCK’. Of: ‘KUCK: YOU SUCK’.

Jack van Gelder en Mart Smeets zouden het vermoedelijk schandalig vinden. Ik zou het dikke, vette humor vinden. Het schaatspubliek zou er bij mij (eindelijk) wat punten mee scoren. Supporterspassie met een angel. Een competitief sfeertje met een scherpe rafelrand. Prachtig.

Feyenoord maakt het me niet gemakkelijk, de laatste jaren, want om eerlijk te zijn, vind ik dat jullie een sympathiek ploegje hebben. Er loopt geen speler bij jullie aan wie ik een ouderwetse schijthekel heb. Een Fräsertje ofzo. Vind ik jammer. Die paar Feyenoorders die ik wél heel irritant vond (en slecht en lomp en onnozel) lopen nu bij ADO Den Haag: Danny Buys en Pascal Bosschaart, met name. Oké, Kevin Hofland is een oliebol, maar die is te beperkt om een hekel aan te hebben.

Maar als ik zondag naar het stadion ga, zoom ik lekker in op de tegenstellingen van weleer en zijn jullie de vijand. Qua resultaat zal het allemaal wel loslopen, maar toch: van jullie winnen blijft belangrijk. Belangrijker dan die beker, als ik eerlijk ben.

Mazzel!

Menno