Thom Harinck heeft een vechtershart

Kickbokspionier Thom Harinck is een van de mensen die wordt geportretteerd in Dutch Old School Kickboxing Icons. Hieronder staat een fragment uit het boek.

Sinds de jaren zeventig traint en coacht Harinck vechters in het kickboksen en aanverwante sporten. Vanaf het begin boekt hij successen op wereldniveau. Toen de Japanse organisatie K-1 in de jaren negentig van start ging met wedstrijden waarin technieken uit onder meer kickboksen, muay thai, karate en taekwondo gecombineerd werden, was Harinck er snel bij. Sindsdien heeft hij veel wereldkampioenen gecoacht. De K-1 World Grand Prix wordt nu wereldwijd beschouwd als het Wimbledon van de vechtsport. K-1 is een toverwoord voor nagenoeg alle kickboksers en er worden over de hele wereld toernooien ingericht volgens de richtlijnen van K-1.

In 1993 coachte Harinck de Kroatische zwaargewicht Branko Cikatic naar het eerste wereldkampioenschap van K-1. Daarna vierde hij gouden tijden met Peter Aerts, die de K-1 World Grand Prix won in 1994, 1995 en 1998. Vooral de Brabander Aerts, die vanwege zijn vernietigende trappen op de benen ‘The Lumberjack’ werd genoemd, zorgde in K-1-bakermat Japan voor een sensatie. ‘We hebben alle Japanners eruit gegooid’, zegt Thom Harinck. Volgens hem zijn de regels van K-1 oorspronkelijk ontwikkeld in het voordeel van Japanse vechters en hun stijl van vechten. ‘De Japanners denken dat zij kunnen winnen als zij de regels veranderen’, grinnikt Harinck. ‘Die veranderen ook nu regelmatig, maar ze winnen nog steeds niet’.

Harinck trainde en coachte ook Badr Hari, de meest controversiële en, volgens velen, de meest getalenteerde kickbokser van dit moment. Hari groeide op in Amsterdam, maar vecht vanwege zijn afkomst liever onder de Marokkaanse vlag. Hari is een schoolvoorbeeld van een onaangepaste ‘bad boy’ zoals we die vaker in vechtsporten tegenkomen.

In zijn belangrijkste partij tot nu toe, de finale van de K-1 World Grand Prix 2008 tegen de Surinaams-Nederlandse ‘gentleman’ Remy Bonjasky, werd hij gediskwalificeerd wegens natrappen. Ook buiten de ring kwam Hari in de problemen, onder meer wegens mishandeling van een portier van een club bij het Leidseplein. De Marokkaans-Nederlandse kickbokser had toen zijn band met Thom Harinck al definitief verbroken.

‘Hij kwam elke dag bij me thuis, hij at bij me’, vertelt Harinck over de jaren hij Hari trainde. ‘Het was een straatjongetje dat ik samen met mijn vrouw opving. Van de ene op de andere dag was ’ie weg, had ’ie bij een grote organisatie getekend. Ze hadden hem waarschijnlijk iets aangeboden; geld, een auto of een huis.’

Tegen de afspraak in vertrok Hari bij Harinck zonder overleg. Een jaar later, na een verloren K-1-partij in Nieuw-Zeeland, keerde de kickbokser terug. ‘Hij vond het fantastisch dat hij weer terug was, maar de dag erop was hij weer vertrokken zonder te zeggen waarom’, zegt Harinck. ‘Dan is het over voor mij. Je kunt een keer een fout maken, maar twee keer… Nou ja goed, ik ben gewoon weer gaan werken en ik heb weer jongens in zijn gewicht, die zijn ook goed. Zo gaat het.’

Eind mei 2010 vocht Hari in de Amsterdam Arena tegen Hesdy Gerges, de nieuwe protegé van Harinck. Op het door 20.000 man bezochte gala van de organisatie It’s Showtime stond Hari voor aanvang van de partij weer even tegenover zijn oude trainer, die demonstratief plaatsnam naast zijn prijsvechter Gerges.

In de tweede ronde van het gevecht verloor Hari zijn zelfbeheersing en trapte hij na onderbreking van de scheidsrechter op het hoofd van Gerges, met een tweede diskwalificatie als gevolg.

Sindsdien is hij uitgesloten van deelname aan K-1-wedstrijden door de Japanse hoofdorganisatie. De nog relatief onbekende Gerges won dus, geheel onverwacht, hoewel hij zich nooit helemaal heeft kunnen bewijzen. Voor Harinck waren de twee vechters aan elkaar gewaagd. Waarom? ‘Ik ken ze allebei’, antwoordt hij kort.

Harinck kan zijn weg zo goed vinden binnen de wereld van K-1 omdat hij gewend is verschillende vechtsporten met elkaar te mengen. Zijn huidige sportschool in Amsterdam-Noord heet Pancration, naar de vechtsport uit de Griekse oudheid waarin Olympische atleten elkaar zonder regels met blote vuisten te lijf gingen. Daarvoor beheerde hij jarenlang Chakuriki, eerst aan de Van Beuningenstraat en later aan de Van Hallstraat in Amsterdam. Chakuriki, wat zoiets betekent als ‘kracht van boven’ of ‘ontleende kracht’, was niet alleen de naam van zijn school en zijn team, maar ook van zijn zelfontwikkelde mengvorm van vechtstijlen.

‘Het kickboksen met handschoenen bestond toen nog niet’, legt Harinck uit. ‘Wij waren de eerste school in Nederland die dat deed. Ik had het nergens vandaan, ik was nog nooit in Thailand of Japan geweest.’ De geboren Amsterdammer deed van zijn zesde tot zijn twaalfde aan judo en ging op zijn veertiende boksen. Vanaf zijn zeventiende zat hij drie jaar op de grote vaart, waarna hij in militaire dienst het boksen weer oppikte. Na zijn diensttijd beoefende hij een tijd de harde karatestijl kyokushinkai.

Jan Stapper, de karateleraar van Harinck, constateerde al snel dat Harinck talent had. ‘Ik had pas de oranje band, maar hij stopte me in het zwarte-band-team, zodat ik wedstrijden kon vechten’, vertelt Harinck. ‘Daar sloeg ik iemand met de vuisten op het hoofd knock-out, en dat mocht niet dus werd ik gediskwalificeerd. Toen dacht ik: wat doe ik hier?’

Harinck speelde meteen met de gedachte om voor zichzelf te beginnen. ‘Ik had alleen nog oranje band, dus dan mag je nog geen karateleraar zijn. Ik dacht: weet je wat? Ik ga een stijl maken waarin je kunt boksen én trappen. Mijn eigen stijl, dus dan ben ik wél leraar. Bij kyokushinkai dragen ze witte pakken, dus ik besloot om rode pakken te laten maken. De hele karatewereld viel over me heen. Ze zeiden: dat mag niet, het moet wit zijn! Ik zei: waar staat dat? Ik wil rode! En toen sloegen we iedereen de pest en zijn we door alle trainingen heen gekomen.’

In die tijd, de vroege jaren zeventig, begon men op verschillende plekken op de wereld boks- en traptechnieken te combineren. In Frankrijk was er savate en in Amerika het full-contact karate. In Japan ontwikkelde men vanuit het kyokishinkai karate een eigen versie op muay thai, het Thaise boksen dat berucht is om de low-kicks, de lage trappen met het scheenbeen.

In Nederland organiseerde de onconventionele vechtsportleraar Charles Dumerniet zogenaamde freefight-wedstrijden, waarin vechters uit verschillende disciplines tegen elkaar streden. Op dit soort evenementen, maar ook op internationale full-contact karatewedstrijden maakte Chakuriki naam.


Thom Harinck speelt ook een belangrijke rol in de documentaire ‘Vechtershart’ uit 2003 van Hans Pool die komende week te zien is op het digitale themakanaal Holland Doc 24.

Boksen · Sportboeken

permalink | plaats reactie |

Reacties