Zoeken

Er is waarschijnlijk geen wintersport zo zwaar als langlaufen ofwel cross country skiën. Al vele jaren lang is deze sport het domein van geharde atleten uit de Noord-Europese wintersportlanden. Taaie Scandinaviërs en knoestige Russen maken als vanouds de dienst uit. Soms vindt een enkele Tsjech, Est, Italiaan of Duitser nog wel aansluiting, maar voor de weinige Nederlandse langlaufers is de kloof met de internationale top vooralsnog veel te groot.

Bij de gehandicapte sporters had Nederland tenminste nog Marjorie van de Bunt. Bij de Paralympics van 1994, 1998 en 2002 behaalde zij in totaal liefst tien medailles - waaronder twee keer goud - op de biatlon en bij het langlaufen. Maar bij de 'gewone' Olympische Spelen schitterde Nederland alleen door afwezigheid.

Ruben Krouwel werd lang gezien als een talent dat de Olympische Spelen zou kunnen halen. Bij het wereldkampioenschap kwam hij echter nooit verder dan een 63e plaats en al vroeg in zijn carrière schakelde hij over op de wintertriatlon.

Het dichtst bij Olympische deelname kwam Jan Jacob Verdenius, maar ook hij werd in 1998 te licht bevonden voor uitzending naar Nagano. De keuzeheren van het NOC baseerden zich bij deze beslissing alleen op de kille cijfers en gingen voorbij aan de enorme progressie die Verdenius had laten zien. Een gemiste kans, naar later zou blijken.

Brief uit Trondheim

Het was begin jaren 90 toen de Nederlandse Ski Vereniging NSV een brief uit Trondheim kreeg. De afzender was Jan Jacob Verdenius, een jonge landgenoot die al vanaf zijn derde levensjaar in Noorwegen woonde. Daar leerde hij al heel vroeg langlaufen.

Vanaf zijn vijftiende deed hij mee aan nationale wedstrijden en bij het Noors kampioenschap van zijn leeftijdscategorie eindigde hij eigenlijk altijd wel in de Top-15. Toch was dat niet genoeg voor een plaats in de Noorse jeugdselectie. Omdat ook Verdenius graag aan internationale juniorenwedstrijden wilde meedoen, wendde hij zich tot de skifederatie van zijn geboorteland.

Natuurlijk wist de NSV wel raad met zo'n buitenkansje. Verdenius mocht laten zien wat hij kon en dat was niet gering. Hij bleek al spoedig te sterk voor zijn Nederlandse concurrenten en veroverde alle nationale langlauftitels. Ook internationaal kon hij goed meekomen en in 1993 verraste hij vriend en vijand met een 17e plaats bij het jeugdwereldkampioenschap in Harrachov.

Wereldkampioen rolskiën

Ook in de jaren daarna bleek het talent van Verdenius. Hij ging 's zomers rolskiën en werd op dit onderdeel twee keer wereldkampioen, in 1996 in Zanka (Hongarije) en in 1997 in Geyer (Duitsland). Natuurlijk deden de beste langlaufers dan niet mee, maar zijn beide internationale titels waren desondanks een prestatie van formaat.

Bij het echte langlaufen kwam hij steeds dichter in de buurt van de wereldtoppers. In 1998 eindigde hij in het Finse Lahti op de dertig kilometer slechts één plaats te laag om voor het eerst in zijn carrière punten voor de World Cup te veroveren. Toch was dit voor het Nederlands Olympisch Comité geen reden om hem naar Nagano uit te zenden.

Verdenius begreep deze beslissing niet en was het er ook niet mee eens. Zelf vond hij dat hij goed genoeg was voor de Olympische Spelen. "De top bij langlaufen is nu eenmaal erg breed. Binnen de Top-30 is alles mogelijk. Ik had in Nagano zeker bij de beste twintig kunnen eindigen."

Ook in zijn thuisland Noorwegen kreeg de kwestie de nodige publiciteit en bestond er weinig begrip voor de keuze van de Nederlandse sportbestuurders. Bij de Noorse kampioenschappen was Verdenius nog zevende geworden en had hij sporters verslagen die wel in Nagano aanwezig zouden zijn. Dat Nederland nu zijn enige langlaufer van internationaal niveau thuis hield, ging er bij de Noren niet in.

Naturalisatie

Later dat jaar nam Jan Jacob Verdenius een ingrijpend besluit. Hij meldde de NSV dat hij voortaan voor Noorwegen wilde uitkomen en vroeg bij de autoriteiten van zijn thuisland naturalisatie aan. Voor iemand die zo graag naar de Olympische Spelen wilde, leek deze stap niet erg logisch. De concurrentie in Noorwegen was moordend en het zou een gigantische klus worden om zich - als Noor - te plaatsen voor grote titeltoernooien.

Toch bleek weldra het gelijk van Verdenius. Hij werd opgenomen in een van de grote Noorse ploegen en zijn resultaten vertoonden een stijgende lijn. In Nederland had hij alles alleen moeten doen, maar in Noorwegen profiteerde hij maximaal van de aanwezigheid van goede ploeggenoten en van de kennis van de diverse soorten wax.

Als voorbereiding op de Olympische Winterspelen van 2002 in Salt Lake City werd Verdenius opgenomen in het experimentele Noorse KO-sprint team. Toen hij nog voor Nederland uitkwam, had hij zich nooit willen specialiseren op de sprintnummers maar nu moest hij wel. Het bleek een schot in de roos.

In het jaar 2000 won de nieuwbakken Noor een wereldbekerwedstrijd in Engelberg (Zwitserland). Later dat seizoen veroverde hij nog twee podiumplaatsen. Door deze goede resultaten werd Jan Jacob Verdenius in 2001 de trotse World Cup winnaar op het onderdeel KO-sprint.

De tijd leek rijp voor nog meer succes. Na de mislukte missie van Nagano zou zijn Olympische droom in Salt Lake City gestalte moeten krijgen. Maar ook nu waren de goden op de Olympus hem niet welgezind. Het begin van het seizoen 2001-2002 viel voor Verdenius door ziekte in duigen. Wat volgde was een wanhopige strijd tegen de tijd. Hij hervatte de training, maar kwam pas laat in vorm. Te laat om zich nog bij de beste vier Noren te plaatsen.

Ook nu ging het Olympische avontuur aan zijn neus voorbij.

Olympische Winterspelen

permalink | plaats reactie |