Zoeken

Mijn enige ‘ontmoeting’ met Wouter Weylandt vond - als relatieve buitenstaander in de wielerwereld - ruim vier jaar geleden plaats, ergens op een kruispunt in de buurt van Zottegem in Vlaanderen. Al is het woord ‘ontmoeting’ in dit geval nogal overdreven. Toch kruisten de veel te vroeg overleden renner en ondergetekende daar even elkaars wegen.

Passo del Brocco, 9 mei 2011

Een val in de razende afdaling van de Passo del Brocco. Een renner op het asfalt in het shirt van Leopard - Trek. Afschuwelijke beelden die nooit live de huiskamers hadden mogen bereiken, want ook wielrenners hebben ouders, broers, zussen, vrienden en geliefden. De Belgische wielerverslaggevers waren live in de uitzending in shock.

De naam van de Italiaanse renner Nizzolo werd genoemd, maar de vertwijfelde reactie van de reporters deed vermoeden, dat ze in de zwaar gewonde renner hun landgenoot herkend hadden. Toen restte er niets dan hoop en (vooral) veel zwijgen. Maar het leven van Wouter Weylandt was op die zwarte dag helaas niet meer te redden.

Schoten, 6 april 2011

Een zware valpartij in de gevaarlijke slotkilometer van de Scheldeprijs. De ontregelde sprint werd natuurlijk gewonnen door Mark Cavendish. Drie Nederlanders in de top tien. Een flink aantal renners ging tegen de grond. De Belg Sjef de Wilde was er het ergst aan toe, maar ook Wouter Weylandt lag er gehavend bij. Een jaar eerder werd hij op dezelfde plek nog vijfde.

Weylandt zelf na zijn smak: “Ik heb niet zo goed geslapen. Logisch als het vel van je linker- en rechterzijde nog aan het asfalt in Schoten plakt. Gelukkig hoefde ik mijn knie niet te laten hechten.” Een dag later verkende hij gewoon Parijs - Roubaix.

Wielrennen is de sport van de hoop. Terwijl Sjef de Wilde met succes aan zijn herstel werkte, werd Wouter Weylandt drie weken later alweer negende in Rund um Köln. Op 7 mei 2011 begon hij in de omgeving van Turijn aan zijn Ronde van Italië.

Middelburg, 10 mei 2010

Een winderige Girodag in Nederland. Mooie plaatjes, zoals de directie van de Ronde van Italië die zo graag wil zien. Het peloton werd niet alleen langs de Zeeuwse kust, maar zowaar ook over de boulevard van Vlissingen gestuurd. Het was draaien en keren daar in Vlissingen, zodat valpartijen natuurlijk niet konden uitblijven. Dat deden ze dan ook niet.

Cadel Evans en anderen gingen in de chaos tegen de vlakte, Evans nota bene als drager van de roze trui. In Middelburg won de bonkige Wouter Weylandt niet veel later de sprint, vóór andere rappe mannen als Graeme Brown en Robert Förster. Een oerschreeuw van Weylandt, en de hoop dat er nog vele mooie overwinningen mochten gaan volgen.

Vlaanderen, 6 april 2008

Een kruispunt in de buurt van Zottegem, niet zover van Gent. Op die plek, tussen het Vlaamse volk en een paar verdwaalde Nederlanders, slenterde een geblokte jongeman in een lichtblauw trainingspak in de kleuren van Quick Step. De teleurstelling viel Wouter Weylandt duidelijk van het gezicht af te lezen. Van het peloton dat daar voorbij flitste had hij maar al te graag deel uit willen maken.

De pas 23-jarige renner werd door de ploegleiding niet goed genoeg bevonden om te starten de Ronde van Vlaanderen, nóg niet. Drie dagen later al werd Weylandt derde in Gent - Wevelgem. In een paar dagen tijd moet zijn teleurstelling zijn omgeslagen in de verwachting van al het moois dat ongetwijfeld nog komen ging.

1 september 2011

Bijna vier maanden na het fatale ongeval in de afdaling van de Passo del Brocco, beviel An-Sophie De Graeve, de vriendin van Wouter Weylandt, in België van een gezonde dochter. Een nieuw leven als teken van hoop.

An-Sophie is deze dagen eregaste in de Ronde van Italië. Zij ging in op een uitnodiging van de Giro. De organisatie van de Ronde van Italië heeft bovendien een fonds opgericht, dat bestemd is voor Weylandt’s dochter Alizée wanneer ze 18 jaar wordt.

Op Sporza.be zei An-Sophie: “We dragen Italië in ons hart. Niet om wat het ons heeft afgenomen, maar voor wat het ons geeft en zal geven. We zijn met elkaar verbonden in onze herinneringen.”