Zoeken

Ze zullen allemaal zeker terugdenken aan woensdag 28 september 1983. Vanwege het ontbreken van een lichtinstallatie wordt de wedstrijd ’s middags gespeeld. Daarom neemt de stad vrij om getuige te zijn van een historische gebeurtenis. Lechia Gdansk heeft bij verrassing de Poolse beker gewonnen en speelt in de eerste ronde van de EC voor bekerwinnaars tegen Juventus. De sterrenploeg uit Italië met nog vijf verse wereldkampioenen en de sterspelers Platini en Boniek heeft thuis al met 7-0 gewonnen, maar niemand in Gdansk wil dit duel missen.

Tienduizenden havenarbeiders, die twee jaar eerder het regime hebben getrotseerd met hun verboden vakbond Solidarnosc, verzamelen zich in het stadion met hun leider Lech Walesa. Hun politieke aanmoedigingen worden overstemd door zogenaamde reclameboodschappen van het regime, die uit de luidsprekers komen. De lokale politie heeft extra troepen opgeroepen om ongeregeldheden te voorkomen. Er zijn ongeveer 40.000 man in het stadion.

De spelers van Juventus komen onder deze bizarre omstandigheden het veld op voor de warming up. Ze worden speelbal van een koude oorlog, want Juve is door de officiële pers afgeschilderd als een vertegenwoordiger van het verderfelijke kapitalisme. Maar de sterspelers zijn ook internationale helden. Alleen Zibí Boniek is een landverrader (maar voor de fans van Lechia heult hij juist met het regime en wordt daarom genadeloos uitgefloten), alsof hij niet een zomer eerder de nationale held was bij het WK. Paolo Rossi wordt daarentegen als een heilige vereerd. Talloze mensen willen hem alleen aanraken.

Michel Platini en Marco Tardelli krijgen op deze middag rust van trainer Trapattoni. Beide spelers zoeken tijdens de warming up op de staantribunes naar Lech Walesa. Platini, die vijf jaar eerder de junta van Argentinië uitdaagde door als enige deelnemer aan het WK de Dwaze Moeders te bezoeken, is niet bang aangelegd en omhelst de leider van de verboden vakbond.

Deze erkenning van een held uit de Wilde Westen leidt tot een spontaan feest op de tribunes. Er wordt gezongen en gescandeerd: ‘Wa-le-sa, Wa-le-sa, Solidarnosc!’ Alleen door nog harder marsmuziek uit de luidsprekers te laten klinken hopen de vertegenwoordigers van het regime het rumoer op de staantribune te overstemmen.

Spandoeken van Solidarnosc zijn verboden (die zijn alleen in buitenlandse stadions zichtbaar) maar iedereen op de tribune maakt met zijn linkerhand het veelzeggende V-teken. Trapattoni ziet zijn spelers het protocol doorbreken en fluit heel hard, zoals alleen hij dat kan. Tardelli en Platini lopen terug naar de dug-out, terwijl hun ploeggenoten zich opmaken voor de aftrap.

Het protest zwelt echter aan en om de Italianen zogenaamd op hun gemak te stellen, klinkt plotseling de hit ‘Felicità’ keihard en vervormd uit de luidsprekers als de spelers zich opstellen voor de aftrap. De politie kan moeilijk 40.000 man arresteren, dus blijft het ook tijdens de wedstrijd onrustig.

Ook Claudio Gentile ontbreekt in de basisopstelling. Zogenaamd krijgt hij rust, maar bij terugkeer in Italië wordt duidelijk dat hij de avond ervoor vier uur in een cel heeft doorgebracht op verdenking van spionage. Onzin natuurlijk, de spelers hadden een vrij uur in de havenstad en Gentile was zonder toestemming van de begeleiders een juwelierszaak binnen gegaan vanwege een mooi horloge. Het werd uitgelegd als een manier om contact te leggen met het verzet. Voorzitter Boniperti moest de mandekker vrijkopen met een koffer dollars.

De wedstrijd zelf levert een 3-2-zege op voor Juventus, dat later in dat seizoen het toernooi zou winnen. Na rust komt Lechia met 2-1 voor en dat is het sein voor Trapattoni om Platini in te laten vallen voor … Cesare Prandelli. De Fransman krijgt een staande ovatie en in het laatste kwartier neemt Juve weer de leiding. Zibí Boniek maakt het winnende doelpunt. Na diens treffer keren de arbeiders terug naar de dokken, voordat de politie de zogenaamde oproerkraaiers lastig kan vallen. Juventus wordt subtiel afgevoerd naar de lokale luchthaven omdat een langer verblijf van de Oude Dame in Polen alleen maar lastig is voor het regime, dat toen al zaken deed met moederbedrijf Fiat voor de bouw van een autofabriek.