Als Anky van Grunsven in Londen meedoet aan de Olympische Spelen is dat voor de zevende keer – voor Nederland een recordaantal. Hiermee haalt ze Eric Swinkels en Arie de Jong in, alhoewel het IOC en de sporthistorici hierover van mening verschillen. We hebben een geluidsfragment uit 1960 van deze schermer.

Op het Zeeburgereiland in Amsterdam wordt een straat vernoemd naar de Friese atlete Foekje Dillema. Meer sporters worden daar geëerd, zoals Faas Wilkes, Kea Bouman, Eef Kamerbeek en Rie Mastenbroek. Dat heeft stadsdeel Oost vrijdag besloten.

Sporthistoricus Daniel Rewijk vertelt op 6 juni over de geschiedenis van de schermsport in Utrecht. Dat gebeurt in het Utrechts Archief, waar in de zeventiende eeuw nog eens schermschool zat. Info hier.

De Nederlandse architect Jan Wils won een olympische gouden medaille voor het ontwerp van het Olympisch Stadion in Amsterdam. Zijn collega, die het Olympisch Stadion van Antwerpen ontwierp, pakte vijf plakken.

De meeste zwemmers gaan er bij de piep meteen vandoor, maar de Zuid-Afrikaan Terence Parkin had daar niets aan. Parkin is doof, en startte met behulp van een lichtsignaal. Het weerhield hem er niet van een olympische medaille te winnen.

Als een sporter er niet in slaagt te winnen leggen sommigen de schuld bij zichzelf. Anderen geven de schuld aan omstandigheden, de scheidsrechter, of verschuilen zich achter vogelpoep. De Oostenrijker Adolf Schmal kon met recht zeggen dat de Griekse koninklijke familie hem de titel kostte.

Arie de Jong, die tussen 1906 en 1928 zes keer aan de Spelen deelnam, was in 1924 topfavoriet bij het sabelschermen. Hij won niet, naar eigen zeggen vanwege een toeschouwer.

Eerder zagen we dat een olympische sporter achter de schermen een belangrijke rol speelde in de Geallieerde oorlogsinspanningen. Maar ook aan de meer openbare kant van de strijd vocht een Olympiër op een hoge post mee.

Afgelopen week overleed op 95-jarige leeftijd de Oostenrijkse schermster Ellen Müller-Preis. De geboren Berlijnse werd in 1932 Olympisch kampioen op floret.

In 1934 sprak KNVB-official Karel Lotsy de Nederlandse voetballers toe. Het betoog werd afgesloten met de gezamenlijke strijdkreet Heja, heja, litsjumeaux, kwatta, kwatta! Het leek wel een haka, zoals de Nieuw-Zeelandse rugbyers zo graag doen. Maar zowel de voetballers als de rugbyers leggen het af tegen damesatletiekclub Gita: Tjikkelikke-tjikkelikke-tjau-tjau-tjau. In dit artikel zitten heel veel Joeptjoep-haka-momenten.

Dezer dagen zijn in St. Petersburg de WK Schermen aan de gang. Schermen is in Nederland niet bepaald een populaire sport, en de meeste helden uit de sport zijn ons dan ook onbekend. Tijd om daar verandering in te brengen. Maak kennis met de beste schermer aller tijden, luisterend naar de prachtige naam Nedo Nadi.