AtletiekNieuw

De pech van de dame in brons

Marlene Ottey won op zes wereldkampioenschappen atletiek in totaal veertien medailles. Daarmee is ze de meest succesvolle atleet op een WK. De Jamaicaanse ‘grootmoeder van de sprint’ greep op enkele grote toernooien helaas nèt naast het goud: ze grossierde vooral in bronzen plakken.

Marlene werd op 10 mei 1960 in Cold Spring op Jamaica geboren als vierde van zeven kinderen van het echtpaar Ottey. Toen ze tijdens de Olympische Spelen van 1976 naar de radio luisterde, kreeg ze het atletiekvirus goed te pakken. Live hoorde ze hoe de Jamaicaan Don Quarrie naar goud op de 200 meter sprintte. In februari 2001 zei ze hierover in de Volkskrant: ‘We zaten thuis aan de radio gekluisterd. Met mijn oudere zusje Beverly gingen we ‘s ochtends, voordat we naar school moesten, hardlopen.’

Blootsvoets werd er getraind, met de schema’s van de Amerikaanse sprinter Charly Green die afkomstige waren uit een boekje dat moeder Joan had gekocht. Pas in 1978 kreeg Marlene goed atletiekschoeisel. ‘Ik won een wedstrijd in Kingston en daarmee een paar sportschoenen. De baan was door de zon zo heet geworden, dat ik op mijn blote voeten wel snel móest lopen.’

Doping relativeert

Haar sportcarrière kwam echt goed op gang toen Marlene in 1979 van de Universiteit van Nebraska een studiebeurs kreeg en naar de VS emigreerde. In dat jaar won ze haar eerste serieuze medaille: brons op de 200m tijdens de Pan-Amerikaanse Spelen.

In het begin van haar carrière verloor Marlene grote wedstrijden vooral van loopsters uit de DDR. Gezien de vele dopingperikelen rond de Oost-Duitse sporters, kan ze die periode nu goed relativeren: ‘Na de val van de Muur ben ik mijn bronzen en zilveren medailles met andere ogen gaan bekijken.’

Hierna waren het Florence Griffith, Gail Devers en Marion Jones die haar dwarszaten. Devers was zelfs een ware een plaaggeest. Zowel tijdens het WK van 1993 als de Spelen van 1996 eindigde Marlene aanvankelijk gelijk met de Amerikaanse op de 100m.

Kapsel bepaalt kleur medaille

In 1993 finishte Marlene zoals het hoorde: met de borst vooruit gedrukt. Devers smeet daarentegen het hoofd omlaag en duwde als eerste de haarbos over de finishlijn. De kapsels van de beide atletes waren beslissend voor winst. Het haarknotje van Devers maakte het afstandsverschil dat haar van Ottey scheidde. De jury riep Devers uit tot winnaar. Het verschil: één honderdste van een seconde.

Drie jaar later was het hetzelfde liedje, al was het verschil nog kleiner. ‘Als het om het hoofd gaat, dan heeft Gail inderdaad gewonnen’, aldus Marlene. ‘Maar als de borst telt, ben ik de winnares.’ Devers won de race volgens de wedstrijdleiding. Het verschil: één duizendste van een seconde.

Vooral de olympische nederlaag deed Marlene pijn. ‘De grootste teleurstelling in mijn carrière. Maar ach, als ik olympisch goud had gewonnen, was ik veel eerder gestopt.’

The Lady in Bronze wordt ze genoemd, vanwege de medailles die ze het meeste won. Maar zilver en goud waren wel degelijk ook haar deel. Veertien medailles tijdens zes WK’s, waaronder twee gouden op de 200 meter. En tijdens zes verschillende Spelen won ze zeven medailles: viermaal brons en driemaal zilver.

De atletiek is tijdens haar carrière wel enorm veranderd. ‘We worden tegenwoordig gelijkwaardig behandeld. Prijzengelden zijn identiek, de media hebben net zoveel aandacht voor mannen als vrouwen. Dat zie je in weinig andere sporten, het tennis misschien uitgezonderd.’

Slovenië

Omdat de jaren begonnen te tellen en de concurrentie van jonge Jamaicaanse sprintsters toenam, nam Marlene in 2002 via haar Sloveens coach Srđan Đorđević de Sloveense nationaliteit aan. Zo kon ze zich makkelijker kwalificeren voor internationale toernooien: Slovenië telt immers weinig sprintsters.

Als Sloveense strandde ze in 2004 op de Spelen van Athene in de halve finale van zowel de 100m en als de 200m. Het was haar 52ste olympisch race.

In 2008 deed Marlene nog een laatste poging om zich te kwalificeren voor de Spelen van Peking. Op de 100 m kwam ze helaas 0,28 seconde te kort voor de vereiste limiet.

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je je waardering laten blijken door een kleine bijdrage te doen

Mijn gekozen waardering € -

Advertentie

Reserveer bij bol.com

Micha Peters
Bedenker en beheerder van Sportgeschiedenis.nl. Journalist en (sport)historicus.