Ondanks bloedarmoede won Arie den Hartog zijn klassiekers

Arie den Hartog was de eerste Nederlandse winnaar van Milaan-San Remo en de Amstel Gold Race. De wielrenner geloofde altijd in zichzelf, ook al was zijn bloed niet ideaal.

Als piepjonge renner is Den Hartog nog een wildebras. ‘In mijn nieuwelingentijd nam ik het wielrennen nog niet zo serieus,’ zo zegt hij begin jaren zestig tegen het Vrije Volk. ‘Ik ging veel uit, rookte en dronk, kortom, ik reed voor m’n plezier. Maar toen’ ik in dienst ging en geen trainingsverlof kreeg, maakte ik me kwaad. Ik stopte met roken en drinken, ging iedere avond vroeg onder zeil en trainde, dat de stukken eraf vlogen.’

De nieuwe aanpak werpt in het voorjaar van 1965 zijn vruchten af. Op verrassende wijze wint hij La Primavera. ‘Op meesterlijke wijze heeft Arie den Hartog gisteren de Italianen Adorni en Balmanion getart in de eindsprint van de 287 kilometer lange wielerwedstrijd Milaan-San Remo, de openingsklassieker van het wielerseizoen,’ zo meldt het Algemeen Dagblad dan.

‘De 23-jarige renner doorzag het spelletje van de Italiaanse routiniers, die hem wilden insluiten. Op de brede Via Roma schoot hij op de laatste vijftig meter bliksemsnel langs zijn rivalen, die hem verbijsterd nakeken.’ Een geweldige prestatie van de jonge renner. Hij is op de top van zijn kunnen, maar al snel kampt hij met gezondheidsproblemen.

Bloedarmoede en verkoudheid

Maar in de daaropvolgende zomer, in de Tour de France, gaat het mis. Tijdens het beklimmen van de Aubisque stort hij in en kan niet meer verder. Zijn sportarts raadt hem aan om zich in een kliniek van een Duitse Sportschule door een specialist te laten behandelen. Hij wordt daar medisch binnenste buiten gekeerd.

Het Limburgs Dagblad maakt daar dan een korte analyse van: ‘Den Hartog is een van de meest belovende jonge Nederlandse coureurs die nu twee seizoenen als professional achter de rug heeft. In het eerste seizoen had hij een 100% lichamelijk conditie, maar het afgelopen seizoen speelden bloedarmoede en verkoudheden, die niet wilden wijken, een negatief spelletje mee.’

Bloedarmoede heeft hem dus de das omgedaan tijdens de beklimming van de Aubisque. Na een uitgebreide behandeling in de niet nader genoemde Sportschule, en vele gerichte trainingsuren, begint Den Hartog dan vol vertrouwen aan het nieuwe seizoen.

Amstel Gold Race

De behandeling in de Sportschule is op termijn succesvol, zo blijkt een jaar later tijdens de Amstel Gold Race. Op 17 april 1967 staan dan 137 renners, waaronder de winnaar van het jaar daarvoor Jean Stablinski, en de toppers Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Rik van Looy, Tom Simpson en Jan Janssen, aan de start.

Uiteindelijk zullen slechts 49 renners de eindstreep halen.  Het Algemeen Dagblad schrijft dan: ‘Door een verkeerde manoeuvre – hoogstwaarschijnlijk in de reclamekaravaan – moesten er nabij de finish kort voor de aankomst hekken worden weggehaald, waardoor honderden toeschouwers het parcours overstroomden. De renners belandden daardoor in een chaos, moesten zich na 205 kilometer vrij snel fietsen vechtend bevrijden uit de bende die bij de streep was ontstaan. De organisatoren mogen zich intens gelukkig prijzen dat de eindsprint niettemin een ordelijk verloop kon hebben.’ Die eindsprint wordt op verrassende wijze gewonnen door een oplettende Den Hartog.

Hij is dan niet alleen de eerste Nederlandse winnaar, het podium is zelfs geheel Oranje gekleurd, met Cees Lutte en Harrie Steevens op de tweede en derde plaats.

De Tour van Jan Janssen

Een jaar na de zege in de Amstel Gold Race heeft Den Hartog als knecht een belangrijk aandeel in de overwinning van Jan Janssen in de Ronde van Frankrijk. Daarna gaat het langzaam bergafwaarts met de wielercarrière van Den Hartog.

Of bloedarmoede daarbij nog een rol speelt is niet bekend.