Aan de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal deden twee vrouwen uit Rotterdam-Zuid mee
Hera United speelt zondag een thuiswedstrijd tegen Feyenoord. In de schaduw van de Kuip woonden twee vrouwen, die in 1956 meededen aan de eerste wedstrijd van het Nederlands vrouwenelftal.
Het Nederlands elftal van 1956. Foto uit de collectie van Lenie van Wensveen
De eerste interland van de Nederlandse voetbalvrouwen was op 23 september 1956 tegen West-Duitsland. Er werd gespeeld in het Mathias Stinnes Stadion in Essen.
Mammie speelt zondag rechtsback in het Nederlands damesvoetbalelftal
VVV Rotterdam
Die wedstrijd tegen West-Duitsland trok weinig aandacht. omdat de KNVB niets met vrouwenvoetbal te maken wilde hebben. Hetzelfde gold voor de West-Duitse bond, waarmee de interland officieus was. Het maakte allemaal niets uit, want er werd gewoon gespeeld. De Duitsers wonnen met 2-1.
In dat eerste elftal stonden twee vertegenwoordigsters van de Rotterdamse vrouwenclub VVV. Ze woonden allebei in de schaduw van de Kuip van Feyenoord.
Johanna Slagboom was 25 jaar oud en de penningmeester van VVV. Lenie van der Jagt was nog maar veertien jaar en was enkele maanden eerder al genoemd in Het Rotterdamsche Parool. Dat was na een wedstrijd van VVV tegen Full Speed uit IJmuiden, gespeeld op 22 juli 1956. ‘De Rotterdamse dames maakten voor de rust door rechtsbinnen Lenie van der Jagt gelijk.’ De Rotterdammers wonnen met 4-1.
Voetbalsupporter
Het Vrije Volk en Het Rotterdamsch Parool hadden deze dubbele Rotterdamse inbreng ook in de gaten en zochten de voetbalsters daarom eens op. Slagboom woonde met haar echtgenoot en dochtertje Yvonne van drie op een zolderkamer in de Kamperfoeliestraat. “Mammie speelt zondag rechtsback in het Nederlands damesvoetbalelftal,” citeerde Het Vrije Volk het meisje.
De verslaggever stelde zichzelf tijdens dit bezoek de vraag of hij niet een tikkeltje ouderwets was als zijn voorstellingsvermogen tekort schoot op het gebied van vrouwenvoetbal. ‘Want waarom zou een vrouw niet voetballen? Er liggen immers zoveel sporten voor haar open en waarom zou nu juist de voetbalsport daarop een uitzondering moeten maken?’
Dat vond Slagboom zelf ook, die al voor haar huwelijk als groot voetballiefhebber een vaste supporter van Feyenoord was, dat een kilometer of twee verderop speelde. Samen met een vriendin ging ze naar elke thuiswedstrijd.
Het Rotterdamsch Parool: ‘Toen zij verleden jaar las van de opgerichte damesvoetbalclub, zei haar man: echt iets voor jou, dat is je kans.’ Slagboom meldde zich inderdaad meteen aan en werd opgenomen in het bestuur. Vanwege alle vergaderingen was ze wel vaak van huis, ‘het enige bezwaar van haar man tegen de voetballerij’.
Voor de rest vond hij het alleen maar leuk dat Slagboom was opgeroepen voor een interland, omdat hij zelf ook lid was van een bedrijfsvoetbalclub. ‘Haar man komt natuurlijk kijken.’
Sporthistoricus met seizoenkaart
Het eerste seizoen van Hera United is een doorbraak in de Nederlandse vrouwensport. Die wedstrijden maak ik allemaal van dichtbij mee als houder van een seizoenkaart.
Op Sportgeschiedenis ga ik dit seizoen op zoek naar de oudste sporen van het vrouwenvoetbal. Deze serie is in aanloop naar elke thuiswedstrijd van Hera United en richt zich op de stad van de bezoekende ploeg.
- 7 september: Oostzaan
- 21 september: Zwolle
- 22 september: Amsterdam
- 27 september: Eindhoven
- 5 oktober: Breda
- 17 oktober: Klarenbeek
- 2 november: Amsterdam
- 7 december: Rotterdam, deel 1
- 21 december: Enschede
- 25 januari: Rotterdam, deel 2
- 14 februari: Alkmaar
- 14 maart: Den Haag
- 4 april: Heerenveen
- 2 mei: Eindhoven
- 22 mei: Utrecht
Tips en aanvullingen hier
Abe van der Jagt
Lenie van der Jagt woonde met haar ouders en drie zussen op de Amelandsestraat, óók in de rook van de Kuip. Sinds haar huwelijk in 1968 heet ze Lenie van Wensveen.
Het Vrije Volk aarzelde in 1956 niet om haar te omschrijven als de Abe Lenstra van het damesteam, wat uiteindelijk nog klopte ook. Eerder dat jaar speelde het nationale mannenelftal namelijk ook al tegen West-Duitsland, waar Lenstra scoorde. Van der Jagt zou dat in september óók doen.
Haar vader vond het prachtig dat zijn dochter zo goed kon voetballen. “Ik heb drie dochters, maar Lenie had beslist een jongen moeten zijn. Zij speelde en speelt op straat altijd met jongens. De knullen komen haar halen om te voetballen en zonder Lenie kan de mets bijkans niet doorgaan.”
Zo voetbalde ze altijd op straat, lange tijd als het enige meisje. Van der Jagt kon een bal honderden keren koppen zonder dat die de grond raakte.
Lenie van Wensveen in 2025 bij Bar Lenie in de Lenie Laan in Rotterdam
Meisjes werden nog niet toegelaten bij de KNVB, maar in 1955 werd VVV Rotterdam opgericht. “Ik ben naar de trainer gegaan om te vragen of ik mee mocht doen. Ik had alleen nog geen echte voetbalschoenen en daarom heb ik die van mijn vader genomen. Die waren veel te groot en dus deed ik er papieren proppen in.”
Korte tijd later speelde ze al in het eerste elftal, en trok zo de aandacht van de Nederlandse Damesvoetbalbond, die vanwege de desinteresse van de KNVB zelf maar was begonnen met de organisatie van de interland tegen West-Duitsland. Daar moest Van der Jagt nog wel over praten met de directrice van de Industrieschool, omdat ze daarvoor wat eerder naar huis moest. “Zij begrijpt het beslist niet als ik haar uitleg, dat ik gekozen ben in het Nederlands dames-voetbalelftal.”
Blijkbaar werd het toch goed afgehandeld, want Van der Jagt speelde gewoon mee. Vlak voor het einde scoorde ze, waarmee ze het eerste doelpunt maakte in de geschiedenis van het Nederlands vrouwenelftal. Zeventig jaar later woont ze niet meer om de hoek van de Kuip, maar is ze nog wel steeds supporter van Feyenoord.
