De Belgische voetbalinternational Oscar Bossaert schreef geschiedenis in Dordrecht

Tijdens de Eerste Wereldoorlog kwamen heel veel Belgische vluchtelingen naar Nederland. Dat was zichtbaar in de sportwereld.

Oscar Bossaert in 1927, foto uit het publieke domein via Wikimedia

Vluchtelingen spelen een belangrijke rol in de sport. Waar ze in het ene land mee zijn begonnen, zetten ze dan elders voort. In Nederland zijn er genoeg voorbeelden.

Hij werd weldra een vriend van alle DFC’ers

Grootste wielerbaan van Europa

Aan het begin van de Eerste Wereldoorlog kwam er vanuit België een enorme migratiestroom naar Nederland, allemaal vluchtelingen. Die mensen namen als vanzelfsprekend ook hun hobby’s en liefhebberijen mee – voor zover dat mogelijk was.

Dat had consequenties voor de Nederlandse sport. Zo waren onze zuiderburen ruim honderd jaar geleden al liefhebbers van de wielersport, waardoor er in het Belgische vluchtelingenkamp in Harderwijk heel snel een wielerbaan werd aangelegd. En dan niet zomaar een baantje, maar de grootste van Europa!

Na afloop van de oorlog vertrokken de overgebleven Belgen naar huis en werd die baan weer opgeheven, omdat er in Harderwijk zelf niet zoveel behoefte aan was.

De wielerbaan van Harderwijk, foto met toestemming van het Streekarchivariaat Noordwest-Veluwe

Koekjesfabriek

Voetbal was in 1914 ook erg populair onder de Belgische vluchtelingen, die zich na aankomst in hun nieuwe land dan ook aansloten bij bestaande clubs. Eén van die mensen was Oscar Bossaert uit Brussel, die vóór de oorlog al werkzaam was bij de chocolade- en koekjesfabriek Victoria – een familiebedrijf.

In 1904 had Victoria een filiaal in Dordrecht geopend, zodat Bossaert veel zakelijke contacten had in deze stad. Daar maakte hij in 1914 gebruik van tijdens zijn vlucht naar die stad. Hij werd meteen lid van de plaatselijke voetbalclub DFC, die hem op 1 december 1914 aanmeldde bij de Voetbalbond.

Dat was voor DFC heel plezierig, want Bossaert was een hele goede voetballer. Als speler van Daring Club de Bruxelles kwam hij hij twaalf keer uit voor het nationale elftal van België. Vier van die interlands waren tegen Nederland.

Volgens clubhistoricus Arie Heijstek speelde deze Belgische vluchteling uiteindelijk 51 wedstrijden in het eerste elftal. ‘Hij werd weldra een vriend van alle DFC’ers,’ schreef het tijdschrift Sportkroniek in 1954.

Na de oorlog keerde Bossaert terug naar zijn land en onderhield tot aan zijn dood in 1956 contacten met Dordrecht, onder meer als commissaris van de koekjesfabriek. Zo liet deze Belgische vluchteling zowel zijn zakelijke als sportieve sporen achter in Zuid-Holland.

Ga toch terug

Het is een prachtig verhaal, maar niet alle Belgische vluchtelingen werden hebben zo’n aardige ontvangst gekregen. “Ga toch terug naar je land,” werd hun vaak nageroepen. “Ga maar vechten aan het front.”

Vanaf oktober 1914 deden heel veel Belgen dat inderdaad. Weer een jaar later legden de Duitse bezetters van België een stroomhek aan op de grens met Nederland om nieuwe vluchtelingen tegen te houden. Volgens schattingen zijn daar tussen de 500 en 3.000 dodelijke slachtoffers gevallen.