NieuwVoetbal

De gele kaart viert vandaag zijn verjaardag

Op 31 mei 1970 begon in Mexico het beste WK voetbal ooit, zo zeggen de kenners tenminste. Behalve historische optredens van wereldkampioen Brazilië gebeurde er nog iets waardoor het voetbal voor altijd werd veranderd: de introductie van de gele kaart.

Foto via Wikipedia

De openingswedstrijd van het WK voetbal in Mexico ging tussen het gastland en de Sovjet-Unie. Het was niet zo’n hele mooie wedstrijd, maar dat was gelukkig geen voorbode voor de rest van het toernooi. Het evenement werd juist legendarisch, onder meer door wonderschoon voetbal van Brazilië, dat voor de derde keer wereldkampioen werd. En dan was er nog de halve finale tussen West-Duitsland en Italië, die in beide landen nu nog bekend staat als het Spel van de Eeuw – in eigen taal Jahrhundertspiel of Partita del secolo.

Taalproblemen

In diezelfde wedstrijd gebeurde er nóg iets opmerkelijks, want voor de eerste keer in de geschiedenis maakten scheidsrechters gebruik van gele en rode kaarten. Evgeny Lovchev van de Sovjet-Unie had de twijfelachtige eer om als eerste voetballer een gele kaart te ontvangen, uitgedeeld door de West-Duitse scheidsrechter Kurt Tschenscher in die openingswedstrijd.

De reden om die kaarten in te voeren was het groeiende probleem van taalbarrières in het internationale voetbal. Vóór 1970 deden spelers tijdens internationale wedstrijden namelijk soms net alsof ze de scheidsrechter niet begrepen als die iemand een waarschuwing gaf of zelfs van het veld stuurde. Als een voetballer een gele of rode kaart ziet, weet die echter meteen wat er bedoeld wordt. Deze kaarten zijn het Esperanto van het internationale voetbal, de taal die iedereen begrijpt.

Dat klinkt misschien gek, maar in 1966 leidde dat taalprobleem tot één van de grootste rellen in de geschiedenis van het WK Voetbal. Engeland speelde als gastland tegen Argentinië in de kwartfinale. Scheidsrechter Rudolf Kreitlein lag de hele tijd onder vuur bij de Zuid-Amerikanen, volgens de Argentijnen omdat hij stelselmatig de Engelsen bevoordeelde. Na een half uur had Kreitlein er genoeg van en stuurde aanvoerder Antonio Rattin van het veld. Althans, dat was de bedoeling.

Rattin weigerde te vertrekken, volgens eigen zeggen omdat hij niet begreep wat de scheidsrechter tegen hem zei. Deze ruzie duurde acht minuten, waarna Rattin naar de zijlijn werd geëscorteerd. Onderweg naar de kleedkamer verfrommelde hij een Engels vlaggetje op de hoek van het veld, waarna hij werd bekogeld door het publiek. Het was het begin van de lange en intense rivaliteit tussen Argentinië en Engeland.

Nederlandse primeur

De Engelsman Ken Aston bedacht na die hele affaire de gele en rode kaart, zodat een speler nooit meer kon zeggen dat hij niet had begrepen dat hij was weggestuurd. De officiële introductie was dus in Mexico. De rode kaart bleef die wedstrijd op zak, het hele toernooi door. De Chileen Carlis Caszely werd daarom pas in 1974 de eerste speler met WK-rood, op 14 juni 1974 tegen West-Duitsland.

Volgens Ben van Maaren van de website Refereeing Books werden de gele en rode kaart vanaf dat WK in Mexico stapsgewijs ingevoerd in de rest van de wereld. Ook andere sporten namen deze straf over.

In het Nederlandse voetbal gebeurde dat in het seizoen 1972-1973 met de primeur van geel voor Eltje Edens van Veendam. De állereerste Nederlander met een gele kaart was Theo Laseroms van Feyenoord op 1 september 1971, omdat hij in België speelde, waar die straf eerder dan in Nederland was ingevoerd. Tijdens een oefenduel tegen Lierse SK kreeg hij zo een waarschuwing vanwege een trappende beweging naar zijn tegenstander. “Volgens Mexico-systeem”, aldus Het Vrije Volk, verwijzend naar dat historische evenement van 1970 – zowel sportief als in regelgeving.

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je dat laten blijken met een kleine financiële bijdrage.

 
Mijn gekozen waardering € -

Jurryt van de Vooren
http://Sportgeschiedenis.nl
Meest recente boek: 'Door Wilskracht Zegevieren' over sport in de Tweede Wereldoorlog. Schreef ook boeken over - onder meer - Amsterdam 1928 en de Elfstedentocht, net als de Bosatlas van het Nederlandse voetbal. Al 25 jaar de enige Amsterdammer, die is afgestudeerd op Feyenoord.