NieuwWielrennen

73 flessen champagne voor de Nederlandse ploeg op het WK Wielrennen van 1979

Het WK Wielrennen van 1979 was in Valkenburg. De Nederlandse ploeg dronk daar 73 flessen champagne.

Heren profs; wereldkampioen Jan Raas tijdens de huldiging, links Dietrich Thurau…

Door Sven Portz

Valkenburg barstte in augustus 1979 uit zijn voegen. Voor de derde keer werd het WK wielrennen in het toeristische Geulstadje georganiseerd. Het evenement zorgde voor een enorme, maar gezellige drukte. Beroepsrenners en amateurs verkenden het traject, bobo’s controleerden of alles in orde was en wielerfans zochten hun toevlucht in één van de vele cafés.

De lokale horeca draaide vele overuren. De alcohol vloeide rijkelijk en de Limburgse vlaaien vlogen over de toonbank. Nog voordat het eerste startschot had geklonken, was het evenement voor de horecaondernemers al geslaagd.

Het was dan ook des te jammer dat het WK voor de Nederlandse ploeg in mineur begon. De Oranje equipe kwam bij de ploegentijdrit niet verder dan een schamele zesde plaats. Een jaar eerder had de ploeg nog boven op het ereschavot gestaan, maar in eigen land kon de titel niet worden geprolongeerd. De Oost-Duitse formatie was superieur in de rit tegen de klok en stootte de Oranjehemden van hun troon.

Dubbelslag

Wielerminnend Nederland was echter niet voor niets afgereisd naar Valkenburg. In een versloeg de 17-jarige Petra de Bruin de Belgische Jenny de Smet en veroverde de eerste gouden medaille voor Nederland. Het had weinig gescheeld of het was zilver geweest. Toen De Bruin in de laatste kilometer de sprint aantrok, loskwam van haar naaste belager en zag dat ze een fietslengte voorsprong had, gooide ze haar armen triomfantelijk in de lucht. Spontaan klapte ze in haar handen en hield haar voeten stil. Ze was de eindstreep echter nog niet gepasseerd en Jenny de Smet had zich inmiddels in beweging getrokken. Terwijl De Bruin met haar handen in de lucht snelheid verloor, stevende De Smet in volle vaart op de finish af. Met een enorme snelheid gleed de Belgische over de meet. Ze was op gelijke hoogte gekomen met De Bruin. De Nederlandse supporters werden angstvallig stil. Met het blote oog was niet duidelijk wie had gewonnen.

De Bruin kwam even later met de schrik vrij. De foto wees haar aan als winnaar, waarna het jonge talent werd ingesloten door fotografen en bewonderaars. Ze stond plots in het middelpunt van de belangstelling. “Ik liet mij door die mensen omarmen en iedereen was in een hallelujastemming”, aldus De Bruin.

Heren profs; midden Zoetemelk, links naast hem Thurau,
Die hallelujastemming in Valkenburg bleef gelukkig niet beperkt tot één dag, want zo’n 24 uur na de overwinning van De Bruin was het weer raak. Ditmaal bij de beroepsrenners.

De Maastrichtenaar en lokale held Jo Maas had de koers, om te beginnen, hard gemaakt door zijn lange vlucht. Vurig aangemoedigd door tienduizenden Nederlandse wielersupporters bereidde hij het pad voor zijn kopmannen voor. Met nog veertig kilometer te gaan werd hij ingerekend door de favorieten en bedankt voor de moeite. Jan Raas maakte het klusje vervolgens af. De Zeeuwse renner toonde zich oppermachtig in de laatste kilometers en kroonde zich tot wereldkampioen bij de profs.

Met twee gouden medailles was het feest helemaal geslaagd. De wielersupporters vierden de overwinningen van hun helden tot in de late uurtjes. Tot grote vreugde van de Valkenburgse horecaondernemers.

Maar niet alleen de fans maakten er een lang feest van, ook de renners zetten na de glorieuze rit de bloemetjes buiten. “In het hotel werden volgens mij 73 flessen champagne burgemeester gemaakt”, herinnert Hennie Kuiper zich lachend. “Het was groot feest. We waren kampioen.” Kuiper had weliswaar zelf geen medaille aan de rit overgehouden, maar genoot met volle teugen van de teamprestatie.

Jo Maas was ook in zijn nopjes met de overwinning van Raas, maar hij moest in tegenstelling tot zijn collega’s en de tienduizenden supporters in Valkenburg niets van het feestgedruis hebben: “In het hotel waren allemaal journalisten, belangrijke mensen en personen, die er graag bij wilden horen. Daar hou ik niet zo van.” De Maastrichtse renner vierde de Nederlandse triomf liever in stilte. Nadat hij zich had laten verzorgen, vertrok hij dan ook naar huis.

Weg van die hallelujastemming.

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je je waardering laten blijken met een kleine financiële bijdrage.

 
Mijn gekozen waardering € -